W listopadzie zacznę cykl omawiania różnych zaburzeń mowy. W tym miesiącu
omówimy sobie krótko gammacyzm i kappacyzm.
Gammacyzm (jest rodzajem wady wymowy, który polega na nieprawidłowej realizacji głoski g, g’ (gi), zaś kappacyzm polega na wadliwej wymowie głosek k, k’ (ki). Warto zaznaczyć, że realizacja obu zachodzi w tym samym miejscu, a głoski te różnią się od siebie tylko dźwięcznością (g jest dźwięczne, ponieważ w trakcie wymowy można wyczuć drganie strun głosowych, a głoska k jest bezdźwięczna – brak drgania). Wśród przyczyn zaburzeń realizacji głosek „k” i „g” wymienia się niską sprawność ruchową języka, a w szczególności jego tylnej części.
Może to wynikać z ograniczonych jeszcze w tym wieku możliwości językowych. Zamiast wysklepienia się tylnej części języka i zwarcia z podniebieniem miękkim miejsce zwarcia przesuwa się do przodu jamy ustnej. Najczęściej tylnojęzykowe „k” zamieniane jest na zębowe zwarte „t” (parakappacyzm), natomiast dźwięczne „g” na „d” lub „h” (paragammacyzm). Przykład: kura – tura, kino – tino, tak – tat, guma – duma, głowa – dłowa, itd. Zjawisko to najczęściej występuje jako etap przejściowy w procesie kształtowania się mowy, jednak w przypadku przedłużania się uznawane jest za wadę wymowy i należy zacząć je niwelować, w przeciwnym razie tylko się utrwali.
Szkolna logopedka
Justyna Waśniewska